ขนมบัวหิมะ ทำง๊าย ง่าย ทำขายได้ทันที

เบเกอรี่เรื่องกล้วย ๆ ถ้าเข้าใจเรื่องเครื่องมือแม้แต่เด็กประถมตัวน้อย ๆ ยังทำได้เลยนร้า 🧀

จากการทำ MOU เพื่อขับเคลื่อนสะพานเชื่อมโยงการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานกับการจัดการอาชีวศึกษา ระหว่างโรงเรียนคลองสองพี่น้อง(ใจดีอุปถัมภ์)กับวิทยาลัยสารพัดช่างสมุทรปราการ  ทำให้ผู้เขียนที่เป็นจิตอาสาในการเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของโครงงานงานอาชีพขนมอบ 

ได้เห็นมิติใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นกับเด็กนักเรียนที่วัยไม่เกิน 12 ปี ที่ผู้เขียนรู้สึกเสมอว่าพวกเค้ายังเป็นเด็กมาก ๆ ที่จะเข้าสู่วงการทำขนมอบ

.

ในสายตาของผู้เขียนเวลาเรียนเบเกอรี่เพียง 5 วันหรือ 30 ชั่วโมง เด็ก ๆ จะได้อะไร ??? 

.

จึงเกิดมีคำถามมากมายในหัวสมองของผู้เขียนว่า.. งานนี้เด็ก ๆ จะได้อะไรกลับไปบ้านบ้างหรือเปล่าหน๊อ?? 

เบเกอรี่น่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับเด็กเกินไปหรือเปล่านะ??? 

เด็ก ๆ จะเสียเวลาเปล่าไหมเนี่ย??? 

...

สมองของผู้เขียนเต็มไปด้วยคำถามเบา ๆ เอาน่า !! ผู้เขียนได้แต่ปลอบใจตัวเอง เดี๋ยวก็ได้รู้คำตอบเองแหละจร้าาาา …

เริ่มต้นชั่วโมงแรกแห่งการเรียนรู้ของเด็ก ๆ ได้ยินเสียงใส ๆ จากหัวหน้านักเรียนกล่าวคำว่า

.

"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ" สวัสดีค่ะ/ครับคุณครู อย่างพร้อมเพียงกัน  คุณครูและพี่เลี้ยงกล่าวคำว่า ขอต้อนรับนักเรียนทุกคนเข้าสู่ห้องเรียนเบเกอรี่ค่ะ คุณครูส่งรอยยิ้มและได้กล่าวต้อนรับผู้เรียนรุ่นเยาว์อย่างเป็นทางการ 

เด็ก ๆ ต่างยกมือสวัสดีคุณครูอีกครั้งด้วยความเคารพ

เริ่มต้นวันนี้ คุณครูจะพานักเรียนทุกคนไปทำความรู้จักกับอุปกรณ์ในการทำเบเกอรี่กันค่ะ 

เสียงร้องเย้ ๆ ๆ ด้วยความตื่นเต้น ระคนดีใจของเด็ก ๆ ที่จะได้รู้จักอุปกรณ์และเครื่องมือในการทำขนมอบ

ชั่ง*ตวง*วัด 

เป็นหลักการเบื้องต้นในการทำเบเกอรี่ถ้าเด็ก ๆ และมือใหม่ทุกคนเริ่มต้นจากจุดเริ่มต้นที่ถูกต้องและเข้าใจการ ชั่ง*ตวง*วัด ได้ดีและทำจนชำนาญ จะทำให้ขนมอร่อยได้มาตราฐานทุก ๆ ครั้งที่ลงมือทำขนมค่ะ

อุปกรณ์ในการ ชั่ง*ตวง*วัด สำหรับใช้ในการทำเบเกอรี่มีอะไรบ้าง และแต่ละอย่างมีวิธีใช้งานกันยังไง เพื่อเป็นการเพิ่มสกิลให้กับเด็ก ๆ ที่เป็นมือใหม่เพิ่งหัดทำเบเกอรี่  และช่วยให้การทำเบเกอรี่ของเด็ก ๆ คูลเกินร้อย จำเป็นที่เด็ก ๆ ต้องรู้จักเครื่องมือค่ะ  มาเริ่มเรียนรู้ไปพร้อม ๆ กันเลยจ้า

1.ช้อนตวง  ใช้ตวงวัตถุดิบที่ใช้ในปริมาณน้อยซึ่งไม่จำกัดว่าจะเป็นของแห้งหรือของเหลวก็ได้ ขนาดมาตราฐานของช้อนตวง จะมี 4-6 ขนาด แต่คนทำขนมเบเกอรี่ส่วนมากมักนิยมใช้คือ  ช้อนตวง 4 ขนาดคือ 1 ช้อนโต๊ะ,1 ช้อนชา,1/2 ช้อนชา,1/4 ช้อนชา

2.ถ้วยตวงของแห้ง ใช้กับของแห้งที่ใช้ในปริมาณเยอะ เช่น น้ำตาล นมผง ขนาดของถ้วยตวงจะมีทั้งหมด 4-6 ขนาด แต่นิยมใช้กันแค่ 4 ขนาด คือ 1 ถ้วยตวง,1/2 ถ้วยตวง,1/3 ถ้วยตวง,1/4 ถ้วยตวง

3. ถ้วยตวงของเหลว ใช้กับของเหลวที่ต้องใช้ในปริมาณเยอะๆ เช่น น้ำ น้ำมันพืช หรือสิ่งที่เป็นของเหลว นิยมใช้ขนาด 1-2 ถ้วยตวง เพราะมีหน่อยในการวัดค่อนข้างเยอะกว่า

4.เครื่องชั่งดิจิตอล ชั่งได้หมดไม่ว่าจะเป็นส่วนของแห้ง ของเหลว การใช้งานก็ง่ายกว่าการใช้อุปกรณ์ชนิดอื่น ๆ แม้ว่าวัตุดิบจะน้อยจะมาก  สามารถใช้เครื่องชั่งได้หมด การใช้เครื่องชั่งดิจิตอลจึงตอบโจทย์คนทำเบเกอรี่ในยุคปัจจุบันได้ดีกว่าอุปกรณ์แบบอื่น ๆ

ชั่ง*ตวง*วัด ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญมาก ๆ ในการทำเบเกอรี่ ไม่ว่าจะเป็นมืออาชีพหรือมือสมัครเล่นต่างก็ใช้พื้นฐานนี้เป็นหลักในการทำเบเกอรี่ 

       เมื่อเด็ก ๆ ได้รู้จักอุปกรณ์เรียบร้อยแล้วเรามาเริ่มลงมือทำเบเกอรี่แบบง่าย ๆ และที่สำคัญไม่ต้องใช้เตาอบด้วยค่ะ เริ่มจากขนมเปี๊ยะบัวหิมะ... เลยจร้าาาา

ส่วนผสม 

1.แป้งขนมโก๊ะ  500 กรัม

2.ไอซิ่ง  600 กรัม

3.เนยทูอินวัน   180  กรัม

4.ไส้สำเร็จรูป      1  ถุง

5.น้ำต้มสุก          2  ถ้วยตวง

6.กลิ่นมะลิหรือกลิ่นอื่นๆ

วิธีทำ

1.ร่อนแป้ง ไอซิ่งในอ่างผสมพักไว้ ใส่เนยทูอินวันลงเคล้าให้เข้ากัน 

2.เทส่วนผสมของน้ำและกลิ่น ลงในส่วนผสม 1 แล้วคนให้เร็ว ๆ ให้เข้ากันไม่ต้องนวด ปิดฝาพักไว้ 30 นาที

3.นำแป้งที่พักไว้มานวด พอแป้งนุ่ม นำมาแบ่งเป็นก้อน ก้อนละ 25 กรัม แผ่แป้งออกใส่ใส้ที่เตรียมไว้ ไส้ละ 20 กรัม 

4.ใส่ใส้แล้วหุ้มด้วยแป้งให้มิด คลึงให้กลม คลุกด้วยแป้งนวล นำมากดในพิมพ์กดให้แน่น เสร็จแล้วพร้อมรับประทานได้เลยค่ะ

การทำขนมอบง่ายนิ๊ดดดเดียว แค่เราใส่ใจมากพอ เด็ก ๆ ทุกคนทำได้และมีความสุขที่สามารถทำขนมได้ด้วยสองมือของตนเอง "เย้ ๆๆ หนูทำได้แล้วค่ะครู" สีหน้าและแววตาของเด็กเปร่งประกายด้วยความสุขอย่างเห็นได้ชัดเจน รอยยิ้มอาบเต็มใบหน้าทุกครั้งที่เด็ก คนแล้วคนเล่าทำได้สำเร็จ ผู้เขียนก็ได้เห็นความสดใสของเด็ก ๆ ตลอดจนเห็นถึงความตั้งใจและการทุ่มเทให้กับการเรียนรู้เบเกอรี่อย่างจริงจังของทุกคนก็อดที่จะยิ้มไปด้วยไม่ได้จริง ๆ ค่ะ

เมื่อผู้เขียนได้คุยกับเด็ก ๆ มากขึ้น ผู้เขียนได้รับรู้ว่าเด็ก ๆ เหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นเด็กขาดโอกาส บางคนจบ ป.6 แล้วอาจไม่ได้เรียนต่อเพราะต้องช่วยครอบครัวทำมาหากิน 

ผู้เขียนจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมเด็ก ๆ ที่มาเข้าร่วมโครงงานสร้างอาชีพในครั้งนี้จึงมีความมุ่งมั่นและตั้งใจมากกว่าเด็กปกติที่ผู้เขียนเคยเห็น เด็ก ๆ ที่ได้เข้ามาอบรมจะต้องสมัครและถูกคัดเลือกจากโรงเรียนก่อน ถึงจะได้เข้ามาร่วมในโครงงานสร้างอาชีพในครั้งนี้

อืมมม… เมื่อผู้เขียนได้รับคำตอบแล้ว สมองผู้เขียนก็โล่ง เมื่อเราเข้าใจบริบททั้งหมดแล้วเราจะเข้าถึงและรู้แล้วว่าเด็กที่ได้รับโอกาสและเด็กที่ขาดโอกาส แตกต่างกันมากจริง ๆ 

เด็ก ๆ ดีใจและมีความสุขกับผลงานของตัวเอง และได้นำขนมกับไปฝากทุกคนในครอบครัว

เดี๋ยวพรุ่งนี้มาติดตามดูกันนะคะว่าเด็กน้อยของเราจะได้เรียนรู้วิชาชีพเมนูไหนกลับบ้านบ้าง

ขอขอบคุณ 

เด็ก ๆ นักเรียนจากโรงเรียนคลองสองพี่น้อง (ใจดีอุปถัมภ์)

ผอ. ณัฐกานต์   แก้วประเสริฐ

ผู้อำนวยการโรงเรียนคลองสองพี่น้อง (ใจดีอุปถัมภ์)

ขอขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้ 😊

ฝากกดติดตามเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ แล้วเจอกันใหม่ในบทความมหน้าค่ะ

ภาพทั้งหมดถ่ายโดยผู้เขียน

Nannisa  Maneepradit

Tiga  D  Friend